Για τον Μίκη Θεοδωράκη

Μόνο τώρα που έφυγε από τη ζωή συνειδητοποιώ όσο περνούν οι ημέρες πόσο «μεγάλο μέγεθος» υπήρξε ο Μίκης Θεοδωράκης, όχι μόνο για τον ελληνισμό, όπως κι ο Μάνος Χατζηδάκις, αλλά και για τον καθένα της γενιάς μου, που μας συντρόφεψαν τα τελευταία 60 χρόνια.

0

Μόνο τώρα που έφυγε από τη ζωή συνειδητοποιώ όσο περνούν οι ημέρες πόσο «μεγάλο μέγεθος» υπήρξε ο Μίκης Θεοδωράκης, όχι μόνο για τον ελληνισμό, όπως κι ο Μάνος Χατζηδάκις, αλλά και για τον καθένα της γενιάς μου, που μας συντρόφεψαν τα τελευταία 60 χρόνια.

Στα εφηβικά μας χρόνια ακούγαμε τους γονείς μας με τις παρέες τους να σιγοτραγουδούν ρομαντζάροντας, για το “περιγιάλι το κρυφό”. Η Φάνια κι ο Αρχιμήδης, η Μαρί κι ο Τάκης, η Αντωνία κι ο Κώστας, η Μαρία κι ο Τάκης, η Λίνα κι ο Γιώργος. Οι πιο τολμηροί έπιαναν και το «στρώσε το στρώμα σου για δυό», συναντώντας κάποια βλέμματα σιωπηλής αποδοκιμασίας, γιατί, τί θα πουν τα παιδιά -εμείς δηλαδή- που ψιλοαισθανόμαστε τη μέθεξη των στιγμών, άσχετα αν μετά θα την «κοπανάγαμε» για τα δικά μας ακούσματα, από Animals, Beatles και Rolling Stones μέχρι Adamo και Adriano Calentano, όλα αρμονικά έδεναν και συνυπήρχαν. Στην άλλη άκρη του νησιού ο Νιόνιος γρατζούναγε την κιθάρα του συγκινώντας την Άσπα, που λίγο μεγαλύτερη από εμάς δεν μας καταδεχόταν.

Λίγο αργότερα, πολύ απότομα βρεθήκαμε να έχουμε τη μουσική του Μίκη σαν σημείο αναγνώρισης, υπό το φόβο των χαφιέδων της χούντας. Και τα χρόνια περνούσαν με τη μουσική του Μίκη να μας συντροφεύει, λυρικός στους έρωτές μας, εμψυχωτικός στους αγώνες μας. Και τα χρόνια περνούσαν, αναθεωρώντας πολλά, όπως λέει κι ο ποιητής, αλλά παραμένοντας κολλημένοι σαν τις πεταλίδες στους βράχους  των αρχών και αξιών.

Έτσι, όταν το 1992 ήρθε η ώρα της ονοματοδοσίας, παρά το ότι ο αγαπημένος μου δίσκος ήταν η «Κατάσταση Πολιορκίας», το «Άξιον Εκδοτική» ήρθε φυσικά και απρόσκοπτα, τιμώντας το «Άξιον Εστί» του Οδυσσέα Ελύτη, τη μουσική του Μίκη, τις ανεπανάληπτες φωνές του Γρηγόρη Μπιθικώτση, του Μάνου Κατράκη, του Θεόδωρου Δημήτριεφ.

ΝΥΝ ΚΑΙ ΑΙΕΝ ΚΑΙ ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το τίμημα

Η ΓΕΝΕΣΙΣ

«Και πολλά τα λιόδεντρα
που να κρησάρουν στα χέρια τους το φως
κι ελαφρό να απλώνεται στον ύπνο σου (…..)»

ΤΑ ΠΑΘΗ

«ΙΔΟΥ εγώ λοιπόν,
(…)
ο μύστης των φύλλων της ελιάς (…)»

«Το λάδι αδειάζοντας μες  στα πελώρια κιούπια(….)»

«Ελαιώνες λοξούς με γαλάζιο ανάμεσα στα δάκτυλα
τους χρόνους της οργής πίσω απ’ τα σίδερα (…)»

«Των βοδιών η προσπάθεια που σέρνουν
τους βαριούς ελαιώνες προς τη δύση (…)»

«Τα γεμάτα βοριάδες και φουντούκι του Όρους
τα μυρίζοντας μούργα και χαρούπι αρχαίο (…)»

«Της μικρής βροχής το λυπημένο πρόσωπο
η παρθένα ελιά το δρόμο ανηφορίζοντας (…)»

«Η Ελιά, η Ροδιά, η Ροδακινιά
το Πεύκο, η Λεύκα, ο Πλάτανος
ο Δρυς, η Οξιά, το Κυπαρίσσι (….)»

«Νυν νυν το μηδέν
και ΑΙΕΝ ο κόσμος ο μικρός ο Μέγας!»

(Εξώφυλλο του δίσκου από τον Γιάννη Τσαρούχη)